چگونه متصوّر است شريعتى ممضاى حضرت حقّ باشد درحاليكه خود اقدام به نسخ آن نموده و رسولش را از گرايش به آن برحذر داشته است ! احترام به اديان الهى و تقديس پيامبران و انبياء گرام بجاى خود ، و متابعت از شريعت اسلام و عدم قبول احكام متخالفهء با آنان بجاى خود ؛ و اينست معناى تسليم و اسلام . ولذا مىبينيم خداى متعال از افرادى كه بر اساس جهلِ به حقّانيّت شريعت اسلام ، ليكن از روى صدق و صفاى ضمير ، بدون جهت عناد و غرض متعبّد به اديان الهى گشته‌اند ، و شرايع گذشته را منهج و ممشاى اعتقاد و عمل خود قرار داده‌اند به نيكى ياد نموده ، آنان را بر اين روش و طريق مدح و ستايش نموده است ؛ و به آنان از جنبهء استضعاف نگريسته ، مأجور و از جملهء سعادتمندان به شمار مىآورد . ( إِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ الَّذينَ هادُوا وَ النَّصارى وَ الصَّابِئينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ) [ 1 ] زيرا نظام عالم غيب بر اساس حقّ است ؛ و كسى كه از روى استضعاف بدون تقصير بواسطهء امور و قضاياى دنيوى و تربيتى نتوانسته به حقيقت و واقع برسد تقصيرى متوجّه او نخواهد بود ، و خداى متعال با او همان سرنوشتى را خواهد داشت كه با افراد مؤمن و

--> [ 1 ] - سوره البقرة ( 2 ) آيه 62 .